Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011
Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011
ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΧΟΝ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 6ο ΣΠ.
Μετατρέπουν το κέντρο της Κορίνθου σε Στρατόπεδο Υποδοχής Μεταναστών
Οι συζητήσεις των συναρμόδιων φορέων είναι σε τελικό στάδιο και μένει να ρυθμιστούν οι τελευταίες λεπτομέρειες. Ήδη σύμφωνα με τροπολογία που κατέθεσε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, τα εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα, που δεν χρησιμοποιούνται πλέον από τις στρατιωτικές υπηρεσίες, θα μετατραπούν σε Κέντρα Πρώτης Υποδοχής των παρανόμως εισερχομένων μεταναστών.
Εκείνο που είναι απορίας άξιο είναι πως ο κ. Μπεγλίτης, Αναπληρωτής Υπουργός Αμύνης και κορίνθιος βουλευτής έχει δεχθεί μια τέτοια εξέλιξη. Η αλήθεια είναι ότι εδώ και αρκετό καιρό ο υπουργός έχει εκφραστεί θετικά σε δηλώσεις του για το ενδεχόμενο να κλείσει το 6ο Σύνταγμα που εδρεύει στην Κόρινθο με το πρόσχημα ότι η τεράστια έκταση που καταλαμβάνει θα δοθεί στην τοπική κοινωνία. Είναι όμως απορίας άξιο, τι να την κάνει όλο αυτό το χώρο η τοπική κοινωνία, όταν η έκταση του στρατοπέδου αντιστοιχεί στο μισό περίπου ολόκληρης της πόλης! Μόνο ένα κομμάτι θα ήταν αρκετό να αξιοποιηθεί από τους τοπικούς φορείς.
Όχι. Τα σχέδια για το στρατόπεδο είναι άλλα. Θα αποδοθεί στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και μετά θα το παίζουν Πόντιοι Πιλάτοι. Θα είναι τότε εκτός δικαιοδοσίας και δε θα ξέρει τίποτα ο κ. υπουργός. Οι πολίτες είναι λογικό να είναι αναστατωμένοι αφού το στρατόπεδο βρίσκεται ακριβώς στα όρια του οικιστικού χάρτη με ότι σημαίνει αυτό για την ασφάλειά των κατοίκων.
Αν θέλετε, μπορείτε να αγοράσετε και εσείς ένα σπιτάκι στην περιοχή, οι τιμές θα πέσουν.
Aναγνώστης
www.tromaktiko-blog.blogspot.com
Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011
ΝΤΡΟΠΗ ΕΛΛΗΝΕΣ
«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»
Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».
Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».
Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.
Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.
Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.
Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.
Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.
Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.
Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.
Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.
Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.
Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα: «Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».
Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.
Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι: «Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».
Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον». Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.
Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.
Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!
Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους.Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!
Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: «Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».
Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: «Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».
Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.
Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.
Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.
Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.
Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.
Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.
Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.
Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν. Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.
Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.
Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα: «Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».
Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.
Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι: «Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».
Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του, «τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον». Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας, τρομάρα τους.
Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.
Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!
Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους.Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!
Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011
Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟ Ο ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΟΠΡΙΤΗΣ. ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΔΙΟΡΙΣΘΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ?
fonaklas: Διορισμένη τρεις φορές στο Δημόσιο η κόρη του Πάγκ...: "Μήπως ανήκει κι αυτή στην κατηγορία των «κοπριτών»;Με τις τελευταίες του δηλώσεις για «κοπρίτες» να ξεσηκώνουν θύελλα διαμαρτυριών πάλι ο Θό..."
ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΣ ΜΑΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ.....
Η Ziraat Bank δίνει δάνεια σε Έλληνες στρατιωτικούς στην Θράκη!!!
"Έφτασα εξω από την τουρκική τράπεζα της Ξάνθης. Σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα. Πού μπαίνω; σκέφτηκα! Η ανάγκη όμως ήταν πολύ μεγάλη... Έπρεπε να πάρω δάνειο και οι Ελληνικές τράπεζες δεν μου έδιναν, αν και στρατιωτικός, επειδή δεν είχα εγγυητή!!! Πού να το βρω τον εγγυητή σε μία πόλη που δεν έχω φίλους παρά μόνο γνωστούς; Μας έκοψαν και από τον μισθό και ο προγραμματισμός της οικογένειας τινάχτηκε στον αέρα...
Προχώρησα και μπήκα μέσα... Κυριαρχεί το κόκκινο χρώμα, αλλά είναι φυσικό. Αυτή η τράπεζα είναι Τουρκική...
Πλησίασα σε έναν γκισέ και η κοπέλα που ήταν εκεί μου είπε:
"- Γκιουνάιντε. Άφεριμ αφέντιμ. Οζ Γκελντί;" (Καλημέρα. Καλώς ήρθατε κύριε. Τί κάνετε;)
- Καλημέρα, ανταπάντησα. Ξέρετε ήρθα να ρωτήσω για καταναλωτικό δάνειο...
Η κοπέλα κατάλαβε ότι δεν ήμουν μουσουλμάνος και μου μίλησε πλέον σε σπαστά Ελληνικά:
"- Φυσικά. Πείτε μου τί ακριβώς θέλετε;"
- ¨Ενα καταναλωτικό δάνειο. Θέλω να με ενημερώσετε για τους όρους και τι χρειάζεστε από χαρτιά, της είπα.
Έβγαλε κάποια χαρτιά που είχε μπροστά της, ξεχώρισε δύο και μου τα έδωσε, λέγοντάς μου ότι θέλει φωτοτυπία ταυτότητας και ένα εκκαθαριστικό της Εφορίας.
Πήρα τα χαρτιά στα χέρια μου και τα κοίταξα. Το ένα ήταν στα Αγγλικά και το άλλο στα Τούρκικα!!!
- Δεν καταλαβαίνω τίποτε, της είπα.
"- Είναι οι όροι του δανείου αυτοί και αν θέλετε μπορώ να σας ενημερώσω. Τι δουλειά κάνετε;"
- Στρατιωτικός, της απάντησα.
Η κοπέλα με κοίταξε σαν σαστισμένη, έδειξε να πάγωσε.
"- Μισό λεπτό, περιμένετε", μου είπε και σηκώθηκε από τη θέση της. Πήγε σε ένα γραφείο που ήταν πίσω της και μίλησε σε έναν άνδρα.
Αυτός σηκώθηκε αμέσως. Με πλησίασε χαμογελαστός και μου ζήτησε ευγενικότατα να καθήσουμε στο γραφείο του. Με ρώτησε αν θέλω να παραγγείλω κάτι...!
"- Είστε στρατιωτικός ε; Ευχαρίστως να σας εξυπηρετήσουμε και να σας κάνουμε πελάτη μας. Πείτε μου, τι ακριβώς θέλετε να μάθετε για το καταναλωτικό δάνειο που είπατε στην κοπέλα..."
- Ξέρετε, με ενδιαφέρει το επιτόκιο, αλλά δεν έχω εγγυητές επειδή είμαι από αλλού και δεν γνωρίζω κανέναν εδώ, σε αυτή την πόλη...
"- Μην ανησυχείτε καθόλου. Το επιτόκιο είναι 3% και δεν θέλουμε εγγυητές"...
Έμεινα να τον κοιτάζω σαν χαζός...
- Και πότε θα πάρω τα χρήματα; τον ρώτησα.
"-Αμέσως μετά τις απαραίτητες υπογραφές. Δηλαδή σήμερα, όταν θα βγαίνετε από εδώ θα έχετε τα χρήματα μαζί σας. Μην ανησυχείτε καθόλου", μου είπε, ενώ ήμουν σίγουρος πως το χαμόγελό του ήταν ειρωνικό, αφού και άλλοι από τριγύρω μας κοίταζαν χαμογελαστά.
Ένιωθα πολύ άσχημα, αλλά η ανάγκη ήταν μεγάλη. Ποιός ξέρει τι να σκεφτόντουσαν για εμένα και για το Ελληνικό Στράτευμα...!
- Μπορώ να το σκεφθώ και να επιστρέψω; ρώτησα τον κύριο με τον οποίο μιλούσα...
"- Φυσικά. Σκεφθείτε το και ελάτε όποτε θέλετε. Θα είναι μεγάλη μας χαρά να σας εξυπηρετήσουμε και να σας βοηθήσουμε...", μου είπε.
Ναι, μεγάλη χαρά σκέφτηκα μέσα μου. Σηκώθηκα να φύγω, επειδή η ψυχή μου δεν άντεχε να δανειστώ από τουρκική τράπεζα... Δεν ξέρω, μπορεί τελικά να πάω, αφού οι δικοί μας με έχουν σαν σκουπίδι για πέταγμα και δεν νοιάζονται για τις πραγματικές ανάγκες της οικογένειάς μου...
Το γεγονός της δανειοδότησης Ελλήνων στρατιωτικών είναι αδιάψευστο, λόγω προσωπικής μαρτυρίας συγκεκριμένου δανειολήπτη, αλλά και προσκείμενων στρατιωτικών, στο φιλικό του περιβάλλον, που με πόνο ψυχής καταγγέλουν το οικονομικό αδιέξοδό τους μετά τα οικονομικά μέτρα που πήρε εναντίον τους η Τροϊκανή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.
Όπως καταγγέλουν, λόγω της ιδιότητάς τους που σημαίνει συνεχείς μετακινήσεις και της παραμονής τους μακριά από τον τόπο καταγωγής τους, δημιουργούνται οικονομικά προβλήματα στις οικογένεις στρατιωτικών που καλούνται να αντιμετωπίσουν σε πόλεις ή χωριά που δεν γνωρίζουν κανέναν. Δηλαδή, πλήρως αβοήθητοι, πρέπει να ανταπεξέρχονται στα ό,ποια οικονομικά προβλήματα, τελείως μόνοι και επιφορτιζόμενοι το κόστος (όσο το δυνατόν αξιοπρεπούς) διαβίωσης των οικογενειών τους, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ανταποκριθούν στις ανάγκες ικανοποιητικής παροχής στην εκπαίδευση των παιδιών τους...
Η κυβέρνηση, με την μείωση των μισθών, αλλά και η πρακτική των τραπεζών, που απαιτούν εγγυητές για καταναλωτικά δάνεια (άσχετα αν η μισθοδοσία των στρατιωτικών ικανοποιείται από τις τράπεζες από τις οποίες ζητάνε κάποιο δάνειο), έχουν οδηγήσει σε ένα λογικό, αλλά ταυτόχρονα και επικίνδυνο σημείο τους στρατιωτικούς που όμως πρέπει να μην χάσουν το ηθικό τους και να ανταπεξέλθουν ψυχικά και ηθικά απέναντι στις απειλητικές διαθέσεις της Ελληνικής Πολιτείας που εκδηλώνονται (και όχι μόνο οικονομικά) απέναντί τους.
Καλημέρα Ελλάδα, που βγήκες στο πωλητήριο με την μορφή καταναλωτικού δανείου..!!!
ΞΥΠΝΑΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!!!
ΜΑΘΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΟ ΕΡΖΕΡΟΥΜ
Διηγείται ο πατέρας της μάνας μου, Γιάννης Πεϊμανίδης (1898-1968).
Ερζερούμ. Τάγματα εργασίας (βλέπε θανάτου) του Τουρκικού στρατού:
Ερζερούμ. Τάγματα εργασίας (βλέπε θανάτου) του Τουρκικού στρατού:
" Σο Ερζερούμ εδέβασαμε τη κόλασης τα βάσανα. Κάθαν ημέραν βάσανα, κάθαν ημέραν πόνεα και πολλά λείμψανα. Τ' ιφτεάρεα εδούλευαν κι ένοιγαν ταφία.... Όσοι επόρεσαν και έφυγαν κρυφά, εγομώθαν σα ρασία κιάν' και εγλύτωσαν το θάνατον, αμα οι Τούρκ' εγένταν ανήμερα θερία. Ερούζ'ναν σα Ρωμαίικα τα χωρία κιάν', εταλάνευαν τ' οσπίτεα και εράευαν να ευρήκ'νε κρυμμέντς κατσάκηδες. Εσκότωναν αγούρτς, ατίμαζαν γυναίκ΄ς και κορίτσεα. Επαίρναν ήνταν καλόν εύρηκαν, εδούναν φωτίαν και έκαιγαν τ΄οσπίτεα.
Ήντσαν 'κι επήεν σο Τουρκικόν στρατόν και σα εξορίας σο Ερζερούμ και αλλού, 'κι επορεί να εγροικά ντο έτον τ΄"Αμελέ Ταπουρού"...
Νεοελληνική μετάφραση:
" Στό Ερζερούμ τραβήξαμε τα βάσανα της κόλασης. Κάθε μέρα βάσανα, κάθε μέρα πόνοι και πολλά λείψανα. Τα φτυάρια δούλευαν και άνοιγαν τάφους....Όσοι μπόρεσαν κι έφυγαν κρυφά, τρέξαν στα βουνά και γλύτωσαν το θάνατο, αλλά οι Τούρκοι γίνονταν ανήμερα θεριά. Επέδραμαν στα Ελληνικά χωριά, ανακάτωναν τα σπίτια κι έψαχναν να βρούν κρυμμένους φυγάδες. Σκότωναν τα αγόρια και ατίμαζαν τις γυναίκες και τα κορίτσια. Έπαιρναν ότι καλό εύρισκαν, έβαζαν φωτιά και έκαιγαν τα σπίτια.
Όποιος δεν πήγε στον Τουρκικό στρατό και στις εξορίες στο Ερζερούμ και αλλού, δεν μπορεί να καταλάβει τι ήταν τα "Αμελέ Ταπουρού" ("Τάγματα Εργασίας)...
Αν δεν ξέρετε που πάτε, κύριε Παπανδρέου, είστε ασυγχώρητος... Σας πληροφορώ ότι πρόκειται για νεοναζιστική συγκέντρωση στο Άουσβιτς..
Αν πάλι ξέρετε που πάτε, τότε είστε δυό φορές ασυγχώρητος...Είθε ο αχός απ' το ποτάμι του αίματος των πεθαμένων να μην σας αφήσει ούτε στιγμή ήσυχους να κάνετε το συνέδριό σας στο Ερζερούμ...
Γιώργος Πολυχρονίδης
Νεοελληνική μετάφραση:
" Στό Ερζερούμ τραβήξαμε τα βάσανα της κόλασης. Κάθε μέρα βάσανα, κάθε μέρα πόνοι και πολλά λείψανα. Τα φτυάρια δούλευαν και άνοιγαν τάφους....Όσοι μπόρεσαν κι έφυγαν κρυφά, τρέξαν στα βουνά και γλύτωσαν το θάνατο, αλλά οι Τούρκοι γίνονταν ανήμερα θεριά. Επέδραμαν στα Ελληνικά χωριά, ανακάτωναν τα σπίτια κι έψαχναν να βρούν κρυμμένους φυγάδες. Σκότωναν τα αγόρια και ατίμαζαν τις γυναίκες και τα κορίτσια. Έπαιρναν ότι καλό εύρισκαν, έβαζαν φωτιά και έκαιγαν τα σπίτια.
Όποιος δεν πήγε στον Τουρκικό στρατό και στις εξορίες στο Ερζερούμ και αλλού, δεν μπορεί να καταλάβει τι ήταν τα "Αμελέ Ταπουρού" ("Τάγματα Εργασίας)...
Αν δεν ξέρετε που πάτε, κύριε Παπανδρέου, είστε ασυγχώρητος... Σας πληροφορώ ότι πρόκειται για νεοναζιστική συγκέντρωση στο Άουσβιτς..
Αν πάλι ξέρετε που πάτε, τότε είστε δυό φορές ασυγχώρητος...Είθε ο αχός απ' το ποτάμι του αίματος των πεθαμένων να μην σας αφήσει ούτε στιγμή ήσυχους να κάνετε το συνέδριό σας στο Ερζερούμ...
Γιώργος Πολυχρονίδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)